IKONA ( grčki : εικον slika , latinski : icon )
lik , slika svetitelja ili religiozne kompozicije u pravoslavnoj crkvi; najčešće se radila na drvetu ili na platnu , za razliku od slika na zidu.
 
 Ikona je sveta slika koja ima prvenstveno bogoslužbenu funkciju. Ona jeste proizvod umetnosti, ali je pre svega njena uloga da poveže ono strano, sa našim svetom. Neki nazivaju ikone i freske prozorima kroz koje stanovnici Carstva nebeskoga gledaju naš svet, prozorima koji nam pomažu da se sretnemo sa njima. Celivanje osvećenih ikona u Crkvama ili hrišćanskim domovima ne znači obožavanje materijalnih simbola, već je upućeno prvo liku koji je na njima predstavljen, prema kome su usmerene naše molitve. Ikone na tajanstven način čine zaista prisutnim one koje predstavljaju. Poštovanje ikona u Pravoslavnoj crkvi ima osnovu u ovaploćenju Sina Božjeg-rođenja u telu, životu među ljudima u određenom istorijskom trenutku, smrti i vaskrsenju Gospoda Isusa Hrista-što je omogućilo i predstavljanje Njegovog lika na svetim slikama, lika Presvete Bogorodice, a zatim i predstavljanje onih koji su svojim životom urasli u Hrista i postali sudeonici budućeg Carstva nebeskog.
 
 Da bi bila prihvaćena u svojoj bogoslužbenoj ulozi, ikona se u Crkvi osvećuje, ali i sam čin slikanja već je liturgijski čin. Zato se od ikonopisca očekuje da bude uronjen u život Crkve, da se molitvom priprema za slikanje svete slike i da uopšte živi hrišćanskim životom. On treba da bude što čistiji posrednik koji omogućava da se sveti likovi sami objave u zajednici i s njom se sjedinjuju. U istoriji Pravoslavne crkve, za očuvanje ikonopoštovanja vođena je velika borba, naročito u VIII i IX veku, i mnogo je hrišćanskih mučenika u toj borbi stradalo. Konačnu pobedu nad ikonoborcima, protivnicima svetih slika, 842. godine, Crkva slavi u Nedelju pravoslavlja, to jest Čistu nedelju-Prvu nedelju Vaskršnjeg posta.